Van wereldreiziger naar leerling
Na ruim een kwart eeuw in diverse landen over de hele wereld te hebben gewoond en gewerkt, keerde ik in 2020 met mijn gezin terug naar Nederland. Bij deze terugkeer realiseerde ik mij dat ik niet meer dezelfde persoon was als de pas afgestudeerde student die ooit in 1995 vertrok. Zowel mijn persoonlijke leven als mijn professionele carrière hebben mij onmiskenbaar getekend en – terugblikkend – op een verrijkende wijze gevormd. Eenmaal terug in wat ooit “mijn Nederland” was, voelde ik me niet volledig thuis. Dit was het onvermijdelijke gevolg van jarenlange onderdompeling in andere culturen, werkethiek, en waardensystemen. Net zoals mijn buitenlandse echtgenote en onze in het buitenland geboren dochters, stond ik voor de uitdaging om te ‘inburgeren’ – niet om de Nederlandse nationaliteit te
verkrijgen, maar om opnieuw te leren navigeren in een samenleving die zowel vertrouwd als vreemd was geworden.
Tegelijkertijd drong het besef door dat ik een nieuwe levensfase was binnengetreden. Deze gewaarwording kwam geleidelijk, maar was niettemin ingrijpend. Om mij heen veranderden verwachtingspatronen: als vader van twee dochters die niet langer tieners waren maar jonge, bijna volwassen vrouwen; als echtgenoot van een vrouw die in Arabische en Engelstalige omgevingen moeiteloos functioneerde, maar nu plots afhankelijker was door nieuwe regelgeving en taalhindernissen; en als leidinggevende wiens team niet langer dagelijkse strategische aansturing verwachtte, maar eerder wilde leren van mijn ervaring en expertise om zelf betere, efficiëntere
professionals te worden. Deze bewustwording bracht de overtuiging dat ik hier weloverwogen mee moest omgaan.
Via mijn vriendenkring had ik iets opgevangen over de vrijmetselarij en begreep dat binnen deze broederschap de focus – onder andere – ligt op zelfverbetering, om zo een waardevoller bijdrage te kunnen leveren aan je directe omgeving. En zoals dat wel vaker gebeurt – het universum beschikt – kwam er een uitnodiging voor een open avond voorbij op een van mijn sociale mediakanalen. Voor ik het wist, bevond ik mij tegenover een groep mannen die verrassend gewoon bleken, maar bijzonder boeiende vragen stelden. Het concept van comparitie versus discussie sprak mij aan: het oprecht naar elkaar luisteren en elkaar – waar nodig en gewenst – van advies of een alternatief perspectief voorzien. nieuwsgierigheid betreed.
Het concept van de ruwe steen die door arbeid gevormd kan worden tot een kubieke steen had voor mij direct een diepere dimensie. Het nastreven van het verkrijgen van een perfecte kubieke steen (waar onvermijdelijk altijd oneffenheden in zullen blijven bestaan) maakte voor mij de wens om vrijmetselaar te worden een duidelijk verlangen. En het idee dat je hier niet alleen aan werkt, maar op de vertrouwelijke inzichten en opinies van je broeders kunt rekenen… dat is bijzonder. In november 2024 maakte ik voor het eerst kennis met enkele leden van Loge La Concorde. Nu, in mei 2025, ben ik als leerling-vrijmetselaar deel van een werkelijk bijzondere broederschap – een nieuwe fase in mijn persoonlijke reis die ik met openheid en nieuwsgierigheid betreed.
